Γυαλόξυλα,τούλι,ύφασμα και powertex

Δυο ξύλα που βρήκα στην παραλία ενώθηκαν με ξυλόκολλα,βάφτηκαν με μεταλλικά ακρυλικά και πάνω τους έφτιαξα αυτή την κοπελιά με τα λουλούδια.
Ο βασικός σκελετός έγινε με σύρμα,γύρω του τύλιξα αλουμινόχαρτο και στη συνέχεια πάλι τύλιγμα με γάζα εμποτισμένη σε powertex.Πριν στεγνώσει την έβαλα πάνω στο ξύλο να κολλήσει και την επόμενη συνέχισα με το ντύσιμο.
Το powertex σκληραίνει τα υφάσματα και λειτουργεί όπως η κόλλα,αλλά αν δεν έχετε μην στενοχωριέστε,την ίδια δουλειά κάνει και η αραιωμένη ξυλόκολλα-είναι και φτηνότερη.Θυμάστε την κουκλίτσα,που είχα φτιάξει;Ήταν αποκλειστικά με κόλλα,το αποτέλεσμα ίδιο.


Στο κεφάλι μετά απ΄ όλα τα παραπάνω, αφού στέγνωσε,πέρασα gesso-το ίδιο μπορεί να γίνει και με στόκο.Για μαλλιά χρησιμοποίησα κίτρινο σπάγγο σκληραίνοντάς τον με το powertex.Όπου υπάρχει ύφασμα πάντα αυτό το υλικό.
Τα λουλούδια τα έφτιαξα κόβοντας λωρίδες από μια παλιά μαξιλαροθήκη και διαμορφώνοντάς τα τά έβαλα στο ξύλο.
Το φόρεμα είναι από τούλι μπομπονιέρας.
Τα έβαψα όλα με μεταλλικά ακρυλικά για περισσότερη λάμψη.

Την επόμενη φορά θα φωτογραφήσω τη διαδικασία,πάλι ξέχασα.

Το κουτί

Ένα παλιό,μισοσκουριασμένο κουτί βρήκα στο πατρικό μου.Θυμάμαι...,ήταν ένα από τα πολλά κουτιά με μπισκοτάκια,που πάντα μου έφερνε ο πατέρας μου επιστρέφοντας από τα ταξίδια του.Πάντα συνοδεύονταν από μεγάλα δοχεία αγγλικής μαρμελάδας,από μικρή αγαπούσα ιδιαίτερα τα γλυκά.
Κάτι θα είχε κρατήσει εκεί μέσα η μαμά μου,τίποτα δεν πετούσε-ακολουθώ την ίδια τακτική συσσωρεύοντας διάφορα και κινδυνεύοντας να γίνει το σπίτι αποθήκη.
Γεμάτο καρτ ποστάλ περασμένων δεκαετιών,διάφορα χαρτάκια με σημειώσεις,ένα παλιό ημερολόγιο του ΄53.Ένα προς ένα τα κοίταζα,διάβασα όσα είχαν κάτι γραμμένο,θυμήθηκα...
Κάρτες προς τους γονείς μου από τη δεκαετία του ΄50,
κάρτες για μένα από τη δεκαετία του ΄60,

μια τσαλακωμένη φωτογραφία μου ανάμεσα σε ξαδέλφια,από γυμναστικές επιδείξεις του σχολείου.Μικρή ακόμη με το συνομήλικό μου Αντώνη,είχαμε πάει να δούμε τον αδερφό του Γιάννη.Ο φιόγκος στο κεφάλι,μου θύμισε μια σχετική ανάρτηση τηςΙΖΑΣ ,που είχα στείλει μια άλλη φωτογραφία.


Η γλυκιά Έφη μου έκανε την τιμή και μου χάρισε αυτά τα δυο βραβεία.
Για τον εαυτό μου έχω γράψει σε κάποιες αναρτήσεις , επίσης και στο προφίλ μου.

Αφιερωμένα σε όλες τις φίλες,που μου κρατούν συντροφιά!


Έφη μου σ΄ευχαριστώ πολύ!


UPDATE:

Τα δυο βραβεία μου τα χάρισε και η καλή φίλη,η γλυκιά Μαρία(decoupage addict).
Σ΄ευχαριστώ πολύ!
Και όπως είδα και κάπου αλλού γραμμένο,αυτό το γλυκούλι ροζουλί,πάντα το χάζευα σε άλλα σπιτάκια.Τώρα στολίζει και το δικό μου.

Ταξιδάκι συνέχεια

Αφήσαμε το Ναύπλιο και στην Κόρινθο πήραμε το δρόμο προς Πάτρα.Μεγάλη ταλαιπωρία η διαδρομή,εθνική οδό την ονομάζουν,μα με μια λωρίδα μόνο στο μεγαλύτερο μήκος της και το κερασάκι.....πληρώνεις και διόδια για ανύπαρκτο δρόμο.Περάσαμε τη γέφυρα,πρώτη μας φορά,διασχίσαμε την Αιτωλοακαρνανία με μια μικρή στάση για καφεδάκι στην Αμφιλοχία.
Ναι,ίσως το καταλάβατε,τελικός προορισμός η Πρέβεζα,πρώτη φορά κι εδώ,αλλά τώρα εδώ μένει ο εγγονός μας.Μου άρεσε η πόλη,έχει το δικό της χρώμα και λιμάνι γεμάτο με μικρά και μεγαλύτερα σκάφη.Καφεδάκι και ψαράκι και μετά...
περίπατος στα στενά δρομάκια με την αγορά,τα ταβερνάκια,τα παλιά όμορφα σπίτια,
το παλιό ρολόι του Αγίου Χαράλαμπου,
το κάστρο,που σήμερα φιλοξενεί στρατόπεδο.
Δυο μέρες μείναμε μαζί με τα παιδιά και το μικρούλη μας.Μεγάλωσε και τρέχει,δεν τον προλαβαίνεις,θέλει να δει,να ανακαλύψει το κόσμο γύρω του.Μας ξετρέλανε με τα γελάκια και τις σκανδαλιές του.
Η επιστροφή μέσω Ιωαννίνων ,γιατί είναι πιο σύντομη για το σπίτι μας.Έτσι ελπίζαμε,αλλά εκ παραδρομής προσπεράσαμε την έξοδο της Εγνατίας στο Μέτσοβο κι έτσι φτάσαμε ως τα Γρεβενά για να κατεβούμε Καλαμπάκα-Τρίκαλα-Λάρισα και να βρούμε μετά από μεγάλη κούραση την εθνική.
Δεν είχα ξαναδιασχίσει στη ζωή μου τόσα τούνελ-λίγα μέτρα ήλιο και πάλι στοά,ατέλειωτα χιλιόμετρα ήταν ο ορεινός όγκος.Τελευταία φωτογραφία τα Μετέωρα και μετά αποκαμωμένη πήρα έναν υπνάκο.

Το τούνελ της φωτογραφίας είναι από την υποθαλάσσια στο Άκτιο.

Επιστροφή

Επιστρέψαμε απόψε από το ταξιδάκι μας,σύντομο βέβαια,αλλά με ευχάριστες αναμνήσεις.
Το Ναύπλιο ήταν ο αρχικός προορισμός,πόλη γνωστή ,αφού από τα νιάτα μας το έχουμε επισκεφτεί πολλές φορές.Μάλιστα στα γυμνασιακά μας χρόνια σχεδόν κάθε χρόνο εδώ μας έφερναν ημερήσια εκδρομή.
Αυτή τη φορά παραλείψαμε κάποιους προορισμούς και προτιμήσαμε να...


...περιπλανηθούμε στα πανέμορφα στενά της πόλης,να ζήσουμε την καθημερινότητά της,
να δούμε τις όμορφες γωνιές της.
Η βουλή του απελευθερωμένου ελληνικού κράτους στην πρώτη πρωτεύουσά του.
Το πρώτο ελληνικό γυμνάσιο επί Όθωνος,που σήμερα στεγάζει το δημαρχείο.
Το ξενοδοχείο λίγο έξω από την πόλη,χτισμένο σύμφωνα με την αρχιτεκτονική των παλαιών κτισμάτων της πόλης μάς προσέφερε την ξεκούραση,που χρειαζόμαστε.Τα δωμάτια άνετα ,ενώ πλάι στην πισίνα χαλάρωση με καφεδάκι.

Σε κάθε γωνιά πράσινο και λουλούδια-στην πρώτη ένα μικρό αίθριο με φυτά αρμονικά φυτεμένα στις γωνιές,αλλά και ολόγυρα.Μετά το πρωινό, με το καφεδάκι ανά χείρας φιλοξενούσε τους καπνιστές.Το άρωμα των γιασεμιών μοναδικά μεθυστικό!
Τριγύρω δέντρα πολλά, φοίνικες,λεύκες και φυσικά εσπεριδοειδή,όπως σε κάθε σπιθαμή της αργολικής γης.Αγουρωπά λεμόνια,πορτοκάλια,αλλά και μερικά ώριμα κρέμονταν από τα κλαδιά.

Δεν τελείωσε ακόμη,το ταξίδι συνεχίστηκε.....

Ταξιδάκι

Φίλες μου σας αφήνω για μια βδομαδούλα,πάω ταξιδάκι εντός των τειχών.Χρειαζόμαστε μια αλλαγή από τα καθημερινά.Περισσότερο τη χρειάζεται ο άντρας μου,άλλωστε εγώ ήδη πήγα την εκδρομούλα μου το Μάιο.
Καλό μήνα σας εύχομαι!

Οι γυναίκες της Κυριακής:εικόνες της Χαλκίδας

Τράβηξα από το ράφι ένα βιβλίο διαβασμένο από καιρό.που περιγράφει τη Χαλκίδα του μεσοπόλεμου και μετά απ΄αυτόν.Ήθελα γι΄άλλη μια φορά να θυμηθώ,να ταξιδέψω στα μονοπάτια της ιστορικής μνήμης,αυτή τη φορά του τόπου μου.
Μέσα από τις περιγραφές εικόνες οικείες ξεπηδούν,τοπωνύμια γνωστά:Κουρέντι,Σουβάλα,Κοκκινο σπίτι,αγορά της Ερμού και πάνω αγορά( μαγαζιά με την ίδια επωνυμία συναντούμε και σήμερα),γέφυρα,Καράμπαμπας,κάστρο,τελωνείο,σιδηροδρομικός σταθμός...... καθώς και ονόματα οικογενειών της πόλης.

Άνθρωποι καθημερινοί οι ήρωες,άλλοι ντόπιοι κι άλλοι που η μοίρα τούς έφερε στα στενά της πόλης.Παλεύουν,μοχθούν για μια καλύτερη ζωή.
Στο πρώτο μέρος ο Γιασεμής κι η Φωτεινή,οι ιστορίες τους μέχρι τη γνωριμία και το παντοτινό τους δέσιμο.Παράλληλα μικρά κεφάλαια για τη Μέλπω και το Ριτς,που από το δεύτερο μέρος ξετυλίγουν πλήρως τη δική τους ιστορία.
Η ζωή στη Χαλκίδα του μεσοπόλεμου,τα όνειρα,τα πάθη κι οι πόθοι απλών ανθρώπων,η πανούκλα του ΄26,η οικονομική κρίση του ΄29 και μετά...ο πόλεμος,που ανέτρεψε τη ζωή,ο εμφύλιος,η απελευθέρωση,το "σωτήριον" σχέδιο Μάρσαλ.
Τέλος του πολέμου κι ο κόσμος γιορτάζει την απελευθέρωση,θα είναι όμως πάντα υποταγμένος σε αποφάσεις αλλοεθνών,που ύφαιναν τη μελλοντική τους ελευθερία(;).
Μέσα από διηγήσεις βρίσκουμε αναφορές στο Νegroponte,τη Χαλκίδα της ενετοκρατίας.
Στο τρίτο μια περιγραφή για την Αιδηψό του τότε γεμάτη αίγλη και μια συνάντηση υψηλά ιστάμενων στο τσιφλίκι του Μπαίκερ στο Προκόπι(Άγιος Ιωάννης Ρώσσος).
Αυτή τη φορά πέρα από τις προσωπικές ιστορίες των προσώπων,στάθηκα πιο πολύ στα ιστορικά γεγονότα,που γεμίζουν τις σελίδες:πράξεις,αφηγήσεις και καθημερινές συνήθειες.

Εντυπωσιάστηκα με άρθρο,που έγραψε σε τοπική εφημερίδα τέλη του ΄38 ο "Εύριπος":

"Το πάθος των λίγων να πιστεύουν πως θα κατακτήσουν τους πολλούς ξεκίνησε από τη Μαντζουρία το Σεπτέμβρη του 1931.
Οι Γερμανοί πάντα αγαπούσαν το έθνος τους και την πειθαρχία.Θέλουνε εκδίκηση για την ήττα τους στον Α΄παγκόσμιο πόλεμο...............................................
Σήμερα η Γερμανία,αύριο ο κόσμος".

Τώρα αυτές τις μέρες και πάλι αυτή η χώρα στο προσκήνιο.Προσπαθεί να επιβληθεί,να καθυποτάξει λαούς όχι με συμβατικά όπλα,μα με ένα διαφορετικό τρόπο.Να συντρίψει οικονομικά,να καταβάλει κάθε ελεύθερο,περήφανο λαό.
Τα εφιαλτικά σημάδια δείχνουν τον ένα δρόμο.Η ώρα των ανέμων έχει πλησιάσει επικίνδυνα.


Στις φωτογραφίες η πόλη(παραλία) σήμερα και τη δεκαετία του ΄40.Η δεύτερη είναι από δικό μου άλμπουμ-στη μέση η μαμά μου.
Το βίντεο όπως και η φωτογραφία της πόλης από το διαδίκτυο.

Φθινοπωρινά

Επίσημα πλέον φθινόπωρο με τη σφραγίδα της φθινοπωρινής ισημερίας ή αστρικής ημέρας κατά την αστρονομία.
Ο καιρός απόλυτα εναρμονισμένος από χτες:γκρίζος ως μαύρος,βαρύς ο ουρανός,αστραπόβροντα,καταιγίδες και ατέλειωτη,ρυθμική βροχούλα.
Ακόμη να συνέλθω από τις "δύσκολες,καλοκαιρινές ενασχολήσεις μου"....
......ξεδιάλεγμα δλδ γυαλόξυλων,που καθημερινά έφερνα σπίτι μετά το μπανάκι,πέρα από τις εξορμήσεις,που είχαν αυτόν τον σκοπό.
Με τα μικρά τετράγωνα και παραλληλόγραμμα έφτιαξα πινακάκια άλλοτε χρησιμοποιώντας ένα,άλλοτε ενώνοντας μερικά με ξυλόκολλα.

Τα σημερινά έχουν χρώμα φθινοπωρινό.

Τρία,άνισα χρειάστηκα για τα φύλλα που πέφτουν,

ένα λίγο πιο μεγάλο για το φυλλοβόλο δέντρο.Πριν το ζωγραφίσω πέρασα την επιφάνεια με ξυλόστοκο και τελείωσα με αραιωμένο ακρυλικό(ωμή όμπρα) σαν πατίνα.

Σ΄αυτό ακολούθησα άλλη τεχνική:κόλλησα χαρτοπετσέτα φαγητού,λευκή χωρίς να την στρώσω καλά,για να κάνει πτυχώσεις,έφτιαξα με σπάγγο τα δεντράκια δεξιά κι αριστερά και μετά ζωγράφισα.Στο τελείωμα, πέρα από την όμπρα,πέρασα και αραιωμένη,χρυσή πατίνα.

Από κοντά η μια πλευρά

και η άλλη.

Για το τέλος μια μεγάλη πέτρα ζωγραφισμένη -θέμα η βροχή.Το γκρι χρώμα της ταίριαζε στην ατμόσφαιρα μιας φθινοπωρινής,βροχερής ημέρας.