Τα προικιά

Άνοιξη και καλοκαίρι είναι εποχές τέλεσης γάμων.Ένα έθιμο,που έρχεται από πολύ παλιά,είναι τα προικιά και η έκθεσή τους πριν το γάμο.Σε πολλά μέρη ,όπως και στην Αγία Άννα,τηρείται μέχρι σήμερα.

Προικιά  είναι (ήταν αν προτιμάτε) το σύνολο των εσωρούχων, ρούχων, σεντονιών, υφασμάτων, πλεκτών, πετσετών, τραπεζομάντηλων,και λοιπών αντικειμένων,που η νύφη έπαιρνε και αποτελούσαν έναν από τους βασικούς παράγοντες σ΄ένα γάμο.
Η συγκέντρωσή τους ήταν δύσκολη και δαπανηρή. Κάποια δε από αυτά  απαιτούσαν πέρα από τα χρήματα για την αγορά τους και πολλή προσωπική εργασία π.χ. το κέντημα με ¨ψιλοβελονιά¨, ή ύφανση στον αργαλειό.

Όταν πλησίαζε η ημερομηνία του γάμου,όλα έπρεπε να είναι έτοιμα.

Αντίθετα με την προίκα,που αποτελούσε μέριμνα όλης της οικογένειας, τα προικιά ήταν καθήκον της μάνας. Η προίκα υπό μορφή περιουσίας, χωράφια, αμπέλια, δεν ήταν υποχρεωτική προς την κόρη τους, ενώ τα προικιά έστω και λίγα δεν έλειπαν από καμιά κοπέλα τη στιγμή του γάμου της. 

  Τα χοντρά,υφαντά (σκουτιά) ρούχα, κουβέρτες, αντρομίδες, παντανιές, σαϊσματα και άλλα τα έβαζαν πάνω σε ένα μπαούλο διπλωμένα ωραία,μέσα στις δίπλες τοποθετούσαν δαφνόφυλλα (βάγια) και τα έστηναν γιούκο.  
                            

Τα άλλα ασπρόρουχα και κεντήματα τα έβγαζαν από τα μπαούλα, τα φρεσκοσιδέρωναν, τα δίπλωναν και τα άπλωναν σε σχοινιά με τη σειρά, από εσώρουχα μέχρι σεντόνια και άλλα καλύμματα.

Στα προικιά υποχρεωτικά συμπεριλαμβάνονταν δύο μπαούλα, τα οποία γέμιζαν με τα ψιλά ρούχα. Επίσης υποχρεωτικά ήταν τα χαλκώματα, καζάνι ,ταψιά, τηγάνια, τσουκάλι, σίδερο και σιδεροστιά (πυροστιά)

Οι δυο πρώτες φωτογραφίες είναι από το λαογραφικό μουσείο Αγίας Άννας Δ.Χ. Σέττας.
Οι υπόλοιπες από σύγχρονο γάμο,στον οποίο ήμουν καλεσμένη

Παραδοσιακά κοσμήματα

 Κοσμήματα της εληνικής,παραδοσιακής φορεσιάς,ονομάζουμε όσα παρήχθησαν το 17ο,18ο και 19ο αιώνα μ.Χ. στις περιοχές της οθωμανικής αυτοκρατορίας από έλληνες τεχνίτες.

Εκείνη την περίοδο οι ελληνικές κοινότητς βρίσκονταν σε οικονομική άνθηση και δημιούργησαν αξιόλογα κοσμήματα.

Το κύριο υλικό,που δούλευαν,ήταν το ασήμι,συχνά μαλαμοκαπνισμένο(επιχρυσωμένο),στολισμένο με πολύτιμες πέτρες ή χρωματιστά γυαλιά.Τα θέματα ήταν νατουραλιστικά ή μοτίβα προγενέστερων χρόνων.
Πιο χαρακτηριστικά ήταν:γιορντάνια(πλούσια κολιέ),χαϊμαλί(μενταγιόν με φυλαχτό στο κέντρο),σκουλαρίκια(συνήθως κρεμαστά),βραχιόλια,πόρπες(τεράστιες αγκράφες για τη ζώνη),διάδημα(για το μέτωπο),καρφίτσες.

Παλιότερα σας είχα δείξει την παραδοσιακή φορεσιά της Αγίας Άννας,σειρά έχουν τα κοσμήματα,που στόλιζαν τις νύφες.Δήλωναν τον πλούτο και την οικονομική ευμάρεια των οικογενειών.
Το ημερολόγιο  του ΄13 της πολιτιστικής φιλοδασικής ένωση έχει σαν θέμα αυτά τα κοσμήματα,απ΄όπου πήρα τις φωτογραφίες.
Να ευχηθώ από εδώ περαστικά στον πρώην πρόεδρο και μαχόμενο μέλος του συλλόγου!

Το δικό μου έργο με πάστα,ακρυλικά και πατίνες προσπάθησε να αναπαραστήσει γενικά ένα κόσμημα .

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

πηγή:www.jewelpedia.com

Aνοιξιάτικος περίπατος

Το τριήμερο πέρασε με κρύο και ψιλόβροχο χθες,αλλά σήμερα επιστρέψαμε στις ανοιξιάτικες,ηλιόλουστες ημέρες.
Μετά το φαγητό ξεκίνησα τη βολτούλα μου στη φύση,ακριβώς πίσω από το σπίτι μου.Ελάχιστους ανθρώπους συνάντησα,που φρόντιζαν τα αμπέλια,τα χωράφια και τα ζώα τους.
Τα δέντρα ολάνθιστα,η φύση βρίσκεται στο πρώτο ξύπνημά της καταπράσινη με μικρές πινελιές χρώματος διάσπαρτες σε προσήλια μέρη.

Λίγες ανεμώνες,μάλλον οι τελευταίες της εποχής ,κατόρθωσα να κόψω λιγοστές.

Περπαντώντας αρκετά μακριά από τα σπίτια φτάνω στο σημείο,που αρχίζει το δάσος-δίστρατο εδώ,παντού πεύκα και το αχνό κελάρυσμα του νερού να σε καλεί.Πήρα το αριστερό δρομάκι,το άλλο οδηγούσε κάτω,χαμηλά,  σε λίγο θα έπεφτε ο ήλιος και δεν υπήρχε ψυχή τριγύρω-φοβάμαι λιγάκι.

Περπάτησα ακολουθώντας κι από εδώ τον ήχο του νερού κι έφτασα στο μικρό ποταμάκι-ρυάκι,που έρχεται  από τ΄αριστερά του δρόμου,χάνεται κάτω του και το ξαναβλέπουμε πιο πλατύ στα δεξιά.Είναι μικρό το ρεύμα του κι όμως το νεράκι δε στερεύει ούτε τις μεγάλες ζέστες του καλοκαιριού.
Μέσα στην απόλυτη σιγή,ακούς τη φωνή του νερού,τη λαλιά των πουλιών-ναι,τραγουδούσαν ονειρικά-την ίδια τη φωνή της φύσης.

Στην επιστροφή φωτογράφισα πάλι τον κότσικα,είναι η αρχή της ανθοφορίας αυτών των δέντρων με το υπέροχο χρώμα των λουλουδιών του,που κορυφώνεται τον Απρίλη.

Η συλλογή ρετσινιού από τα πεύκα,αποτελεί την κύρια πηγή εισοδήματος για πολλούς  κατοίκους του χωριού,μα και της ευρύτερης περιοχής.

Το μικρό μου μπουκετάκι ανεμώνες στόλισε το τραπέζι,

η μικρή μου ακουαρέλα-είναι παλιότερη-κλείνει το μικρό μου περίπατο.

Άσπρη μέρα

Μέρες ακούγαμε από την ΕΜΥ για χιόνι και ξέραμε ότι αυτός ο ανατολικός καιρός πάντα μας το φέρνει.
Μέχρι πολύ αργά-περίπου 3 ξημερώματα-μόνο ξεροβόρι φυσούσε,αλλά το κρύο ήταν τσουχτερό.
Το πρωί ξυπνήσαμε σε μια κατάλευκη περιοχή,μια άσπρη μέρα κυριολεκτικά ξημέρωσε,μεταφορικά...δεν ξέρω πότε θα έρθει.

Προς  το μεσημέρι βγήκα μέχρι το μπαλκόνι,όταν είχε αρχίσει να φαίνεται ένας ήλιος χλωμός στην αρχή,λαμπερός,εκτυφλωτικός νωρίς το απόγευμα.

Αυτές τις λίγες ώρες χιονόπτωσης αρκετό χιόνι σωρεύτηκε-δείτε, τα κλαδιά της δάφνης μου λύγισαν.

Για το τέλος μια ζωγραφιά με χιόνι,έμπνευση από τη συλλογή φωτογραφιών που έχω από το ίντερνετ.

Ακουαρέλα,παστέλ

Μια βολτούλα στη φύση μαζί

Μαζί χεράκι χεράκι με το μικρούλη Άγγελο βγήκαμε μια βολτούλα στη φύση-όχι πολύ μακριά-μόλις πίσω από το σπίτι μας.
Καλά καταλάβατε,είχαμε επίσκεψη-έκπληξη!Κατέφθασε ο εγγονός μας για λίγες ημέρες και πάλι χάθηκα,αφού του αφιερώνομαι αποκλειστικά.
Βλέπετε,άρχισε πια να ενδιαφέρεται για τα δαχτυλοκουκλάκια,που είχα φτιάξει.Λίγη βοήθεια χρειάζεται μόνο,για να τα βάλει στα δαχτυλάκια του.

Προχωρήσαμε στον αγροτικό χωματόδρομο και στην πρώτη στροφή μια άλλη άποψη της θάλασσας.

Γεμάτος ο τόπος από ελιές,πράσινος ακόμη ο καρπός περιμένει να τον μαζέψουν.

Όμορφα χρώματα στη φθινοπωρινή φύση με τους καρπούς της,αυτά δεν ξέρω πώς λέγονται-μήπως γνωρίζετε;

Οι μυρτιές γεμάτες με τα μωβ μπιλάκια τους-γευτήκαμε ,ναι και ο μικρός και μαζέψαμε για να κάνουμε λικεράκι.Αν θέλετε τη συνταγή,θα ανατρέξετε στο  aromacooking στη στήλη  "πόσιμα ελιξήρια".

Κι άλλοι κατακκόκινοι καρποί,ούτε αυτούς τους γνωρίζω κι ας ζω μέσα στη φύση.

Τα τελευταία λιγοστά βατόμουρα ήταν νοστιμότατα.

Μαζέψαμε και μερικά βελανίδια για παιχνίδι και για διακόσμηση.
Ήθελα να κόψω και μερικά φθινοπωρινά κλαδιά,αλλά ο μικρός ήθελε αγκαλίτσες,γιατί στην επιστροφή ο κατήφορος έγινε, μικρός μεν,αλλά απότομος ανήφορος.Καρότσι δεν πήραμε,γιατί ο δρόμος έχει ανωμαλίες.

Νάτο,παρκαρισμένο ακόμη στο μπαλκόνι έχει γίνει η χαρά των γατιών.

Aναμνήσεις από τη μεγάλη μας γιορτή!

Αύριο ξημερώνει η μεγάλη,διπλή γιορτή για την πατρίδα μας.Δόξα και τιμή στους ήρωές μας,που με τον αγώνα τους μας πρόσφεραν την ελευθερία μας!
Μέσα από φωτογραφίες περασμένων χρόνων συμμετέχω σ΄αυτόν τον εορτασμό.Ξεκινώντας από τις πιο σύγχρονες κάνω μια μικρή αναδρομή στη γιορτή της 25ης Μαρτίου.
Παρέλαση Δημοτικού με την παραδοσιακή φορεσιά της Αγίας Άννας,

μετά την τελετή τα παιδιά του Δημοτικού χορεύουν παραδοσιακούς χορούς στην πλατεία,

ένα θεατρικό σχετικό με το ΄21 από μαθητές του Γυμνασίου.Όταν υπήρχαν εκπαιδευτικοί με αγάπη και μεράκι,πάντα τα παιδιά ήταν πρόθυμα να πάρουν μέρος σε πολιτιστικά δρώμενα,

παλιότερα χρόνια δεκαετία ΄70 στο Γυμνάσιο Αμαρύνθου, έτοιμες για τους παραδοσιακούς χορούς στην πλατεία, και

η πολύ παλιότερη από ημερολόγιο του φιλοδασικού συλλόγου.Οι κοπέλες της Αγίας Άννας στολισμένες με την καλή ,τοπική φορεσιά.

************************************************

Να περάσετε ένα όμορφο,ανοιξιάτικο τριήμερο!

Να θυμάστε ότι οι Έλληνες ζυγό δεν υποφέρουν,επαναστατούν.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

Ανατολή

Να που μια φορά κι εγώ φωτογράφησα μια ανατολή.Ξυπνάω πάντα αργά,αλλά αυτή τη φορά....όχι δεν ξύπνησα,απλώς εκείνη τη στιγμή πήγαινα για ύπνο,παρακολουθούσα κάποιες ταινίες στη nova.
Κοίταξα να δω πώς είναι ο καιρός και βλέποντας τις κόκκινες ανταύγειες,παίρνω τη μηχανή και στο μπαλκόνι-αχ είδες οι παρέες τι μου κάνουν!Ποια με κόλλησε με τη μηχανή,έστω κι αν βρίσκεται μακριά;
Deli,ακούς;

Σας εύχομαι να περάσετε όμορφο Σ/Κ!

Θα λείψω μερικές μέρες,το Σάββατο οι γυναίκες πάμε θέατρο και με την ευκαιρία θα μείνω να πάω στα bazaar,να δω τον εγγονό μου και τα παιδιά.Μετά έχω κάποιες δουλίτσες στο χωριό μου.

Ελπίζω να μη μας χαλάσει τα σχέδια ο καιρός-περιμένουν κρύο και χιόνια,για να δούμε.

Ομίχλη και βροχή

Ο βαρύς καιρός και η αντάρα απλώνεται σιγά σιγά και σκεπάζει τον τόπο.Αγναντεύω τη θάλασσα,μαύρα βαριά παραπετάσματα σύννεφων την καλύπτουν.Θα ανέβουν προς το χωριό ,δε θ΄αργήσουν.Όλα θα γίνουν τοπίο θολό,τοπίο στην ομίχλη.

Αφήνομαι να κοιτάζω το λευκό,να τυλίγει τον ορίζοντά μου.

¨Η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι------ρίχνει το λευκό της πέπλο πάνω στα τείχη,που γύρω μας χτίζει η ζωή"

Κι έρχεται η βροχή λυτρωτική,νερό καθάριο σαν τα παιδικά δάκρυα,

να ξεπλύνει όσα μεσ΄στην ψυχή φωλιάζουν.

Αλλαγές

Μέρα τη μέρα ο τόπος αλλάζει,αγνώριστος θα γίνει σε λίγα χρόνια.
Το χωριό μεταμορφώνεται,μικρά,παλιά σπιτάκια γκρεμίζονται,γίνονται οικόπεδα,που είτε οικοδομούνται από τους κατόχους είτε πωλούνται σε κατοίκους πόλεων,που αποζητούν μια ήρεμη γωνιά.
Το ΄83 που πρωτοήρθαμε,περιμετρικά λίγα σπίτια υπήρχαν,μεταξύ τους και το δικό μας,σήμερα όλο και πληθαίνουν.Αν πούμε για την παραλία;Εκεί είναι που σε τίποτα δε σου θυμίζει τα λιγοστά,διάσπαρτα,μικρά εξοχικά,που έβλεπες μέσα στην τεράστια έκταση.
Αυτές τις μέρες ένα τέτοιο σπιτάκι χάθηκε από τη γειτονιά μας.Η μπουλντόζα βρυχάται και άπονα κατεβάζει τους σαθρούς πια τοίχους.
Θυμάμαι εκεί ζούσε μια γριούλα ντυμένη πάντα με την τοπική φορεσιά,σήμερα οι εγγονοί της "άδειασαν" το χώρο.Με λύπη κοιτούσα και σκεφτόμουν πόσοι άνθρωποι έζησαν εκεί με τις χαρές και τις λύπες τους,στέριωσαν οικογένεια,γέννησαν παιδιά,γέμισε η αυλή γέλια και κλάματα.Ζωές που πέρασαν,που ποτέ δε γνώρισα κι όμως η καρδιά σφίγγεται σε μια τέτοια εικόνα.Πρέπει να προχωρήσουμε λένε.....

Μέσα στις σκέψεις πετάγομαι απ΄το σπίτι,να πάρω μερικά κεραμίδια πριν γίνουν όλα μπάζα.Ζήτησα να μου δώσουν μερικά,ξαφνιάστηκαν-εξήγησα ότι τα θέλω για ζωγραφική,με κοιτούσαν με απορία(;),κοροϊδευτικά(;),δεν μπορώ να πω.Δε με ένοιαζε.

Νά το ένα από τα κεραμίδια,το έφτιαξα:συνδύασα ζωγραφική και decoupage με κρακελέ.

Με περιμένουν κι άλλα,θα τα φτιάξω χαρούμενη που κάτι απόμεινε από ακόμη ένα σπιτάκι της γειτονιάς.

*Η φωτογραφία του χωριού είναι από το ημερολόγιο της φιλοδασικής ένωσης.Κάποια από τα σπίτια που εικονίζονται έχουν δώσει τη θέση τους σε καινούρια και έπεται συνέχεια............

Πρωτομαγιά

Καλό μήνα φίλες μου!
Κατεβήκαμε το μεσημεράκι στην παραλία μας για ψαράκι και στην επιστροφή είπαμε να ακολουθήσουμε μια εναλλακτική διαδρομή,για να χαρούμε καλύτερα τη φύση.
Σε κάποιο σημείο του δρόμου για την παραλία στρίψαμε σ΄ένα χωματόδρομο μέσα από τον ελαιώνα.Ξεναγός ο άντρας μου,που γνωρίζει πολύ καλά την περιοχή.Μετά τόσα χρόνια ακόμη να την μάθω.

Όμορφες εναλλαγές πράσινου με ροζ-μοβ κι ένας ήλιος υπέροχος.

Συνεχίζουμε,ο δρόμος είναι ακόμη ομαλός,αργότερα είχε σκαμπανεβάσματα από τις πολλές μεγάλες λακούβες-ευτυχώς είχαμε πάρει το τζιπ,γιατί τα χαμηλά αυτοκίνητα έχουν πρόβλημα.

Κατακίτρινος ο τόπος από τα σπάρτα.

Αφήνουμε τις ελιές και μπαίνουμε στο δάσος με τα πεύκα,τις κουμαριές τα βάτα.

Δε μάζεψα μαργαριτούλες παρά μόνο βαλσαμόχορτο,θα φτιάξω βαλσαμέλαιο το θεραπευτικό.Φέτος δε βρήκα πολύ όπως πέρυσι,αλλά έχω ήδη έτοιμο.

Φτάνουμε στο ποταμάκι,πάντα έχει νεράκι,

εδώ ένα κοντινό πλάνο.

Ο τόπος είναι ρεματιά με πλατάνια,δροσιά που θα έχει τις ζεστές μέρες.

Μια παλιά πετρόχτιστη δέση,μοιάζει με γεφυράκι,αλλά δεν είναι. Είναι σαν τις καμάρες των αρχαίων υδραγωγείων κι αυτή ακριβώς τη δουλειά εξυπηρετούσε.Από το αυλάκι στο πάνω μέρος της μετέφερε νερό από το ποτάμι σε νερόμυλο.

Ένας πλάτανος σκεπασμένος από κισσό-κι απ΄αυτόν έκοψα για να φτιάξω λαδάκι για την κυταρίττιδα,καλοκαιράκι έρχεται να βγούμε ωραίες στις παραλίες.