Άνοιξη;

Άνοιξη;Ναι,με ερωτηματικό,γιατί μας επεφύλαξε το πρώτο χιόνι της χρονιάς.
Το τριήμερο κρύο,βροχή,χιονόνερο και από Κ. Δευτέρα μεσημεράκι ξεκίνησε η χιονόπτωση.Ούτε να ξεμυτίσουμε από τον άνεμο.Τα παιδιά με το μωρό δεν μπόρεσαν να βγουν μια βολτούλα,αφήστε που έπαθαν και μια ίωση,ευτυχώς όχι ο μικρούλης.
Περάσαμε όμως ήσυχα , όμορφα,οικογενειακά,μόνο η μεγάλη κόρη μας δεν ήρθε,μας έλειπε.
Το μεσημέρι ήδη το χιόνι έπεφτε πυκνό και σκέπαζε τα πάντα,

το βράδυ η δάφνη μας άσπρη άσπρη,

τα σκαλοπάτια με τις γλαστρούλες σκεπάστηκαν,

τα γιούκα κατάλευκα,

ο δρόμος σκεπάστηκε,το τζιπ μας άφησε το ίχνος τους.Θα είχε περισσότερο χιόνι,αλλά ο δυνατός,θυελλώδης άνεμος το στριφογύριζε και το σώρευε κατά τόπους.

Και η σημερινή ημέρα,ανοιξιάτικη,λαμπερή μ΄έναν ήλιο ζεστό και τα νερά παγωμένα.

Η κλήρωση στην επόμενη ανάρτηση,λίγο χρόνο θέλω να συμμαζευτώ.

Aποκριά,ώρα για ξεφάντωμα!

Τελευταία Κυριακή αποκριάς ,Καθαρή Δευτέρα και μπαίνουμε πια στην περίοδο της μεγάλης τεσσαρακοστής,της αποχής και της νηστείας,για όσους την ακολουθούν.
Για σας φίλοι μου ζωγράφισα κάτι από το υπέροχο,ξεχωριστό βενετσιάνικο καρναβάλι.Ακουαρέλα με παστέλ λαδιού,αφιερωμένο σε όλους σας!

Ας θυμηθούμε μέσα από κιτρινισμένες φωτογραφίες,ενθύμια μιας πολύ παλιάς αποκριάς,τότε που γιόρταζαν πολύ απλά,με μασκαράτες και τραγούδια.

Από τη δεκαετία του ΄50 αυτή η φωτογραφία ,ο πατέρας μου μασκαρεμένος γυναίκα ξεκινάει για τη βόλτα του στο χωριό,να ενωθεί με την παρέα,να διασκεδάσουν.

Δεκαετία ΄60 εδώ,τότε που όλη η γειτονιά μια παρέα γλεντούσε,τραγουδούσε.Όταν ο πατέρας μου δεν ταξίδευε,τι γλέντια κάναμε...όλα τα σπίτια ανοιχτά,τραγούδια,χαρές,χαρτοπόλεμος και σερπαντίνες,κορδέλες τις λέγαμε τότε.Οι πιο μικροί μπαινοβγαίναμε στα σπίτια,παίζαμε χαιρόμαστε.

Κάπου ανάμεσα στην παρέα οι γονείς μου κι εγώ πίσω, μόνο λίγο το κεφάλι μου φαίνεται με το αποκριάτικο καπέλο.Με κρατάει αγκαλιά ο γιός ενός φίλου,που αργότερα έφυγε στην Αμερική-εκεί βρίσκεται ακόμη-παντρεύτηκε μια ανηψιά της μαμάς μου.

Κοιτάζοντας τη φωτογραφία μνήμες θολές ξεπήδησαν,άρχισε η αχλύ να διαλύεται,θυμήθηκα τα πρόσωπα,κάποιοι γείτονες ,κάποιοι φίλοι από Αθήνα,άλλοι που έχουν πάρει το δρόμο του...μακρινού ταξιδιού.Αγία Άννα πια ,πριν μερικά χρόνια,ποντικάκια,γατούλες,ένα τιγράκι κι ένας διαβολάκος μαζεύτηκαν κι άρχισαν να γυρίζουν τα σπίτια,πειράζοντας τον κόσμο,άλλες με κολπάκια και τραγούδια πονηρά της παράδοσης του χωριού κι άλλες πιο πίσω δειλά συμμετέχουσες.

Οι στολές απλές,κολάν μαύρο και πουλόβερ μαύρο επίσης και αξεσουάρ μάσκα,αυτάκια κι ουρές.

Πού είμαι;Με γνωρίζετε;

Μια σκηνή από το καρναβάλι μας,με κυρίαρχο το φαλλό,το αρχέγονο σύμβολο γονιμότητας,σε πρώτο και κυρίαρχο ρόλο-ευτυχώς δε φαίνεται τι λέει το πανό,μη με κόψει και η λογοκρισία χιχι....

Τελειώνοντας το αφιέρωμα,σας χαιρετώ παρέα με το χρωματιστό αρλεκίνο μου και εύχομαι σε όλους:

ΚΑΛΕΣ ΑΠΟΚΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΗ ΔΕΥΤΕΡΑ!!!

****************************************************

Μόλις το σκέφτηκα,την ιδέα βέβαια μου την έδωσε το σχόλιο της Ελένης,elmar:για σας έφτιαξα τη ζωγραφιά,σε σας πρέπει να πάει.

Όποια φίλη βρει πού είμαι στην έγχρωμη φωτογραφία με τις γατούλες και τα ποντικάκια,θα της στείλω το καδράκι με το καρναβάλι στη Βενετία.Μη μαρτυρήσετε όσες με γνωρίζετε-εντάξει;

Εμπρός ας παίξουμε!

Άλικο

O άσχημος καιρός συνεχίζεται,χιονόνερο,ομίχλη και κρύο πολύυυυ.....
Να δούμε πότε θα φανεί ο ήλιος,Μάρτιος από την Τρίτη μπαίνουμε στην άνοιξη,αν κι από την εαρινή ισημερία 21 είναι η επίσημη πρώτη της εποχής της αναγέννησης,της χαράς της φύσης.
Και πάλι μια χαρούμενη νότα για να ξεγελάσουμε την κατήφεια του καιρού:
παπαρούνες με modeling paste,για να γίνουν ανάγλυφες,να δημιουργήσω texture,ζωγραφισμένες κάποια χρόνια πριν.Στην άκρη ξέφτισε λίγο το χρώμα,κάπου είχε παραπέσει.Nαι,συμβαίνει κι αυτό,αφήνω στην άκρη κάποια έργα.
Αφού έκανα το σχέδιο,το πέρασα όλο με την πάστα και μετά το ζωγράφισα με ακρυλικά,τότε ήταν που εγκατέλειψα και το λάδι λόγω της μυρωδιάς .

Παπαρούνες άλικες,φλογερές,της άνοιξης λουλούδι!
"............οι Ρούσοι βάλανε παπαρούνες μέσα στις μπούκες των ντουφεκιώ μας.Ήτανε σα μια παράξενη λιτανεία με ατσαλένιες λαμπάδες,που στην κορφή τους άναβε η πιο χαρούμενη φλόγα.
-------------------------------------------------------
Πόση αγάπη υπάρχει στον κόσμο! Άφθονη σαν ποτάμι που χύνεται μέσα σ΄έναν κάμπο!Ανθισμένη σαν ένας λόφος κόκκινος από τις παπαρούνες,που σε φωνάζουνε να τις κόψεις.Δεν έχεις παρά να σκύψεις να τις κόψεις." *

Μαζί κι ένα μικρό πινακάκι σε ξύλο με καμβά κολλημένο,ένας παλιός σταθμός τρένου κι αυτό ακόμη παλιότερο,από τα πρώτα δειλά βήματα αρχές της προηγούμενης δεκαετίας.

*Από το βιβλίο του Μυριβήλη,ένα από τα πιο αγαπημένα μου,έχει λιώσει από τις πολλές φορές που το έχω διαβάσει:Ένα αντιπολεμικό ανάγνωσμα κι ας γράφει ο ίδιος ο συγγραφέας-το βιβλίο του πολέμου-ένας ύμνος κατά του ολέθρου του πολέμου:
"Η ζωή εν τάφω",κεφάλαιο"Ο λόφος με τις παπαρούνες"

Καλή εβδομάδα και καλό μήνα!

Βρέχει.........

Από τότε που επέστρεψα από την Αθήνα,μια εβδομάδα πριν,βρέχει ασταμάτητα.Αρχικά ξεκίνησε με ζεστό,για την εποχή,καιρό με σιγανή βροχή ή ξαφνικές νεροποντές.
Δυο μέρες τώρα κρύο και βροχή ,που αλλάζει σε χιονόνερο,ομίχλη,υγρασία,μουλιάσαμε πια.
Η γη ποτίστηκε για τα καλά,ξεδίψασε είναι έτοιμη να αποδώσει τους καρπούς της .Τα δέντρα αρχίζουν δειλά να "φουσκώνουν" ,για να βγάλουν τα πρώτα τρυφερά φυλλαράκια τους.

Στο δρόμο μας ένα μικρό ρυάκι τρέχει μόνιμα αυτές τις μέρες,με την καταιγίδα το νερό είναι περισσότερο.Το κλαδάκι της τριανταφυλιάς μου γεμάτο "ματάκια",φθάνει ο καιρός να γεμίσει η αυλή χρώματα.

Η Άνοιξη μπορεί να μην ήρθε,τα λουλούδια να μην άνθισαν ακόμη-μόνο οι άγριες ίριδες,σαν αυτή στο avatar μου,άνθισαν.Είχα όμως φροντίσει να έχω λίγο χρώμα κι άρωμα , να μου ανεβάζουν τη διάθεση.

Έβαλα βολβούς ζουμπουλιών σε ποτήρια και τα ροζουλί λουλουδάκια χρωματίζουν τη μουντή ατμόσφαιρα και μου χαρίζουν το γλυκό τους άρωμα.Η φωτογραφία έδειχνε μοβ άνθη,ροζ είναι τα δικά μου,μου αρέσουν πιο πολύ.

Πρώτη φορά το δοκίμασα,δεν το πίστευα κι όμως άνθισαν!

............................................................................................

Να περάσετε ένα χαρούμενο Σ/Κ αποκριάς!

Αιαί-ώ Ζεύ και Γα και Φώς*

Εμπνευσμένο από το χορό της αρχαίας τραγωδίας αυτό το έργο μου.
Ένα κομμάτι ξύλο,που ξέβρασε το κύμα έγινε η βάση του.Το άφησα όπως ήταν, το πέρασα με λευκό ακρυλικό και πατίνα ασημί και γραφίτη,ήθελα να μείνει σε ασπρόμαυρους τόνους.
Σχεδίασα τα μέλη του χορού και τα έντυσα με γάζα,αυτή από το φαρμακείο।

Πολλά τα δεινά κουδέν αν-
θρώπου δεινότερον πέλει.
.................................................

σοφόν τι τό μηχανόεν
τέχνας υπέρ ελπίδ΄έχων
ποτέ μέν κακόν,άλλοτ΄επ΄εσθλόν έρπει.**

Βούτηξα τη γάζα σε αραιωμένη με νερό ατλακόλ και έντυσα τα σχέδια δημιουργώντας τις πτυχώσεις.Πρόσθεσα κι άλλη γάζα για τα χέρια και για μερικές ακόμη πτυχές των ρούχων.

Γάζα έβαλα και για τα σύννεφα,ενώ κάτω κόλλησα δυο βότσαλα και με κόλλα έφτιαξα τα χορταράκια.

Όταν στέγνωσαν,πέρασα πάλι λίγο κόλλα πάνω από τη γάζα,για να σκληρύνει και αφού στέγνωσαν έβαψα με ακρυλικά και πατίνα.

Μια κοντινή ματιά στα ρούχα,
στο κάτω τμήμα και

στα σύννεφα.

*Από το 1ο χορικό της "Μήδειας" του Ερυπίδη-επίκληση στο Δία,στη Γη και το φως .

**Πρώτο στάσιμο από την "Αντιγόνη" του Σοφοκλή.
Πολλά ΄ναι τα θάματα,

πιο θάμ΄απ΄τον άνθρωπο,τίποτα.

...............................................................
Κι ενώ έχει σοφία να μηχανεύεται

τέχνες π΄ούτε μπορούσε να ελπίσει κανείς

πότε γυρνάει στο κακό

και στο καλό πότε πάλι...

Καλή εβδομάδα!

Φίλοι μου,μια καινούρια εβδομάδα αρχίζει μέσα στην αποκριά και σας εύχομαι να την περάσετε με χαρά!

Έλειψα αρκετές ημέρες,μα αναγκάστηκα να πάω εσπευσμένα στην Αθήνα,γιατί το μωρό μας μετά από μια ίωση,ευτυχώς με χαμηλό πυρετό,είχε πρόβλημα με το κατώτερο αναπνευστικό και έπρεπε να εισαχθεί στο νοσοκομείο।Δεν τα πάω καθόλου καλά με νοσοκομεία,γιατρούς ,αν κι ο άντρας μου γιατρός είναι।Ειρωνεία θα μου πείτε κι όμως τους φοβάμαι ,δλδ αυτό που αντιπροσωπεύουν।
Καλό,δε λέω το νοσοκομείο "Παίδων",αλλά πολύ συνωστισμός και κάποιοι γιατροί σε αντιμετωπίζουν αφ΄υψηλού,δε θεωρούν καθήκον τους την ενημέρωσή σου.Νευριάζω,όταν ρωτάς και δεν σου εξηγούν ή απαντούν μονολεκτικά।
Ευτυχώς στην κλινική βρήκα μια παιδίατρο από το χωριό μου,η οποία μας εξυπηρέτησε και μας έστειλε σπίτι γρήγορα-δυο μέρες μόνο νοσηλεύτηκε ο μικρούλης-να συνεχίσουμε την θεραπεία।
Μια χαρά είναι τώρα,τον "άκουσε" κι ο παππούς,καθάρισε εντελώς και επανήλθαμε στα φυσιολογικά।
Φάνηκαν και τα δυο κάτω δοντάκια μας!

Όλες αυτές τις ημέρες το μωρό έκανε μάσκες και να δείτε γκρίνιααααα-τότε τον ησυχάζαμε ψιθυρίζοντάς του τραγουδάκια,που του λέει η μαμά του και έχει συνηθίσει ν΄ακούει।
Ένα απ΄αυτά είναι ο "Μέρμηγκας",βλέπετε,επαναστάτης από κούνια.

Αγαπώ......

Η καινούρια φίλη Διασκέσις μου έκανε την τιμή και με επέλεξε για το πολύχρωμο βραβείο.Ευχαριστώ πολύ για την τιμή!
Σήμερα πετάχτηκα μέχρι τη Χαρά,να πιούμε καφεδάκι και να δω τι καινούριο είχε ετοιμάσει.Ανοιχτή πάντα η πόρτα της και η καρδιά της!
Μια έκπληξη με περίμενε:και πάλι το πολύχρωμο βραβείο!Χαρούλα,δεν ξέρεις πόσο χαρούμενη με έκανες!

Το είχα δει και σ΄άλλα σπιτάκια και μου άρεσε,μου έβγαζε μια θετική ενέργεια με τα χρώματα του ουράνιου τόξου.
Ευχαριστώ πολύ και τις δυο φίλες!

Μαζί με το βραβείο θα πρέπει να σας αποκαλύψω και 10 αγάπες μου.Δύσκολο να διαλέξω,είναι πολλές,μερικές μου ξεφεύγουν,ξέρετε,όταν υπάρχει αυτή η πίεση,το μυαλό ένα κενό.
ΑΓΑΠΩ:
-Τη θάλασσα,η γαλήνη της με ξεκουράζει,όσο κι αν η αντάρα της μου φέρνει μελαγχολία.
-Να με πειράζει ο άντρας μου και τα κορίτσια μου και να με φωνάζουν όπως συνήθιζαν οι γονείς μου,το βρίσκω πολύ τρυφερό.
-Τη φύση και τις εναλλαγές της,με εκπλήσσουν πάντα,λες και τις βλέπω για πρώτη φορά.
-Τη μοναξιά,την παρέα με τον εαυτό μου,τις σκέψεις και τα όνειρά μου.
-Τον πρωινό ύπνο,μια ζωή δεν μπορούσα να σηκωθώ από το κρεβατάκι μου.
-Τη ζωγραφική,που την αγάπη της κληρονόμησα από τον πατέρα μου,δεν είμαι ψωνάρα,έχω επίγνωση τι μπορώ να κάνω,αλλά τα έργα μου είναι κομμάτια δικά μου και τα αγαπώ με τις ατέλειές τους.
-Την καλή παρέα και τις ατέλειωτες συζητήσεις με τις διαφωνίες και συμφωνίες μας.
-Να μαθαίνω ακόμη διάφορα που τα αγνοούσα εντελώς,χαίρομαι σα μικρό,που τώρα αρχίζει το μακρύ ταξίδι της γνώσης.
-Τις ατέλειωτες κούπες γαλλικού καφέ σερφάροντας και κάνοντας τις επισκέψεις μου.
-Αυτούς που με έχουν πικράνει,μια κατάκτηση που τα τελευταία χρόνια κατόρθωσα με πολύ κόπο.


Αυτό το φωτεινό βραβείο χαρίζεται στις:
*Λούρδη,γιατί είναι πάντα κοντά σε όλες μας,μας επισκέφτεται με γλυκές καλημέρες και καληνύχτες κι αυτό είναι κορυφαίο.
*Χρυσάνθη,που είναι τόσο γλυκιά,θέλεις να είναι η φιλενάδα σου.
*Βίκυ,γιατί όσα κάνει είναι τέλεια και πανέμορφα.
*Misirlou,που τα ασήμαντα τα αναγγεννά,τα μεταμορφώνει με το ραβδάκι της και τις μοναδικές step by step οδηγίες της.
*Βασιλική,με τα ευφάνταστα έργα της και τις κατευθυντήριες-σε μένα-συμβουλές της.
*Μαράκι,με το φωτεινό χαμόγελο,τα υπέροχα μάτια,τα ξεχωριστά,τέλεια έργα της και την προθυμία της να μας βοηθήσει,να μας υποδείξει την τεχνική της.
*Ανεράιδα,την ακούραστη γλυκιά νεραϊδούλα,που ψάχνει ακούραστα,δημιουργεί και μοιράζεται μαζί μας.
*Ίριδα,με τις όμορφες εικόνες,που μας ταξιδεύουν.
*Μαριαννάκι,με τις θαυμάσιες μουσικές επιλογές της και τις γλυκούλες,τρυφερές δημιουργίες της.
Και τελευταία μα πρώτη στην καρδιά όλων μας
*Γιαγιά Αντιγόνη,με το εξαιρετικό γράψιμο,τη γλύκα της,την αγάπη της.


Δε μπορεί να λείπει η ζωγραφική μου,μπορεί;Αχ,κορίτσια,δεν ξέρω αν σας κουράζω,μα θέλω να μοιράζομαι μαζί σας όσα φτιάχνω στο χαρτί.

Τρία σκιτσάκια,τα ονόμασα "τα ταξιδιωτικά" και είναι από φωτογραφίες ταξιδιών μου-έχω κι άλλα.
Αφιερωμένα με αγάπη στη Χαρά,που τόσο αγαπάει αυτή την περιοχή και συμφωνώ απόλυτα μαζί της.Λατρεμένη!
Τοσκάνη,λοιπόν.