Μια παλιά λάμπα πετρελαίου της φίλης μου-ήταν απλά λευκή από ένα υλικό,δεν ξέρω ακριβώς πορσελάνη,μάρμαρο.Της άρεσε και της ετοιμάζω κι άλλη μια μεταλλική.Τη ζήλεψα αυτή τη λαμπίτσα,θα ήθελα να είχα μια ίδια.
Σε κάποιο σημείο του δρόμου για την παραλία στρίψαμε σ΄ένα χωματόδρομο μέσα από τον ελαιώνα.Ξεναγός ο άντρας μου,που γνωρίζει πολύ καλά την περιοχή.Μετά τόσα χρόνια ακόμη να την μάθω.
Όμορφες εναλλαγές πράσινου με ροζ-μοβ κι ένας ήλιος υπέροχος.
Συνεχίζουμε,ο δρόμος είναι ακόμη ομαλός,αργότερα είχε σκαμπανεβάσματα από τις πολλές μεγάλες λακούβες-ευτυχώς είχαμε πάρει το τζιπ,γιατί τα χαμηλά αυτοκίνητα έχουν πρόβλημα.
Κατακίτρινος ο τόπος από τα σπάρτα.
Αφήνουμε τις ελιές και μπαίνουμε στο δάσος με τα πεύκα,τις κουμαριές τα βάτα.
Δε μάζεψα μαργαριτούλες παρά μόνο βαλσαμόχορτο,θα φτιάξω βαλσαμέλαιο το θεραπευτικό.Φέτος δε βρήκα πολύ όπως πέρυσι,αλλά έχω ήδη έτοιμο.
Φτάνουμε στο ποταμάκι,πάντα έχει νεράκι,
εδώ ένα κοντινό πλάνο.
Αρχίζοντας από αριστερά προς δεξιά:
Ο υπέροχος ανάλαφρος τρούλος διαμέτρου 30μ.,που είναι καλυμμένος από ισλαμικά σύμβολα,είχε αποκτήσει μια σχεδόν μυθική διάσταση.Ήταν τόσο λεπτό το υλικό κατασκευής του,ώστε οι χρονικογράφοι της εποχής ανέφεραν,ότι το φως από τα εκατοντάδες κεριά, που κρέμονταν από ψηλά στο εσωτερικό του,τον έκαναν να λάμπει τη νύχτα σαν ένας τεράστιος χρυσός φάρος ορατός από τα πλοιά που έπλεαν στη θάλασσα του Μαρμαρά.Κάτω από τα σύμβολα αυτά μετά από εξέταση με λέιζερ είδαν ότι υπάρχει το ψηφιδωτό του Παντοκράτορα.
Τα ισλαμικά στοιχεία που προστέθηκαν,όταν μετατράπηκε σε τζαμί:
Σήμερα το απόγευμα στο Πνευματικό κέντρο του Δ. Αθηναίων παντρεύεται η μικρή μας κόρη,η Μίνα.
Μια γενική άποψη του περίλαμπρου ναού.Άρχισε να χτίζεται το 532 και ολοκληρώθηκε το 537.Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός ήθελε να χτίσει ένα μεγαλοπρεπή ναό και γι΄αυτό το λόγο ανέθεσε την εκτέλεση στον Ανθέμιο και τον Ισίδωρο.Η περιοχή αυτή είναι από τις ομορφότερες στην Πόλη.
Μια άλλη άποψη.Ο μικρός τρούλος στα δεξιά είναι μαυσωλείο σουλτάνου.Υπάρχουν τρία τέτοια μαυσωλεία .
Κι άλλη μια άποψη.Το κοκκινωπό χρώμα οφείλεται στο υλικό που χρησιμοποίησαν για το χτίσιμο-εκτός από άμμο πρόσθεσαν τριμμένο τούβλο,ψημένο σε θερμοκρασία χαμηλότερη από τα δικά μας,για να είναι το κτίριο ελαφρύτερο και αντισεισμικό.Έχει αντέξει ως σήμερα σε πολύ δυνατούς σεισμούς.
Μπαίνοντας στον προαύλιο χώρο περάσαμε από ηλεκτρονικό έλεγχο της τσάντας μας,πρώτη φορά μου έτυχε αυτό σε επίσκεψη μνημείων.Η κρήνη με την καρκινική επιγραφή ΝΙΨΟΝ ΑΝΟΜΗΜΑΤΑ ΜΗ ΜΟΝΑΝ ΟΨΙΝ δεν υπάρχει πια,η επιγραφή βρίσκεται στο αρχαιολογικό μουσείο της πόλης.Αυτή η κατασκευή είναι μουσουλμανική.
Μια από τις τρεις εισόδους που οδηγούν στον εξωτερικό νάρθηκα της Αγίας Σοφίας.Από εδώ πέντε πύλες οδηγούν στον εσωτερικό νάρθηκα.
Απομεινάρια του παλαιότερου ναού του Θεοδοσίου,βασιλικού ρυθμού με λίθινο τείχος και ξύλινη σκεπή, πάνω στον οποίο χτίστηκε η Αγία Σοφία, βλέπουμε στον κήπο.Αυτή η εκκλησία είχε χτιστεί στη θέση της πρώτης Μεγάλης Εκκλησίας,που ήταν κι αυτή σε ρυθμό βασιλικής με ξύλινη σκεπή και κάηκε ολοσχερώς.
Άλλο ένα κομμάτι από τον παλιό ναό.
Μαρμάρινα ευρήματα της παλιάς εκκλησίας.
Μια μικρή γεύση από το εσωτερικό.Βλέπουμε τα μάρμαρα με τουςυπέροχους κυματισμούς,που ο Ιουστινιανός μετέφερε από ολόκληρη τη Βυζαντινή επικράτεια για να κοσμήσει αυτόν το μεγαλόπρεπο ναό.Βρισκόμαστε στον εσωτερικό νάρθηκα απ΄όπου εννέα πύλες σε οδηγούν στο εσωτερικό του ναού.
Φίλες μου επέστρεψα γεμάτη εικόνες και συναισθήματα από την μαγευτική Κωνσταντινούπολη.Πριν φύγω η γλυκιά Εριφύλη με τίμησε προσφέροντάς μου αυτά τα δυο βραβεία.Την ευχαριστώ πολύ!