Χριστούγεννα με τον κοκκινολαίμη

Ο κοκκινολαίμης,καλογιάννος,κουμπογιάννος,robin-επιστημονική ονομασία erithacus rubecula- είναι μικρό,στρουθιόμορφο πουλάκι και ανήκει στην οιγογένεια των τσιχλών.Μόλις 14 εκ. μαζί με την ουρά του κι όμως είναι από τα δημοφιλέστερα  πουλιά της ευρωπαϊκής και της ελληνικής φύσης.

Είναι γκριζοκαφετί με ένα μεγάλο πορτοκαλοκόκκινο σημάδι στο λαιμό και στο πρόσωπο και δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ αρσενικού και θηλυκού.
Αποκαλείται και αηδόνι του χειμώνα.

Στη χώρα μας τον συναντάμε όλο το χρόνο.Το χειμώνα σε μέρη με χαμηλό υψόμετρο ακόμη σε αυλές και κήπους ,όταν χιονίζει.Το καλοκαίρι  ανεβαίνει σε ψηλότερα μέρη.
Κάθε φορά που χιονίζει εμφανίζεται ο κοκκινολαίμης στην αυλή μας  κι αυτό που μπορούμε να του προσφέρουμε είναι λίγα ψιχουλάκια ή σποράκια.Καχύποπτο το πουλάκι  αναμένει να φύγουμε,για να τα γευτεί.

Σύμφωνα με το μύθο ήταν ερωτευμένος με την Κυρίνα (την τσίχλα),αλλά εκείνη δεν τον ήθελε.Για να την εντυπωσιάσει δανείστηκε από το χελιδόνι το κόκκινο γιλέκο του και το φόρεσε.Δεν το επέστρεψε ποτέ,γι΄αυτό,  όταν την άνοιξη έρχεται το χελιδόνι,ο κοκκινολαίμης εξαφανίζεται.

Στην Ευρώπη έχει συνδεθεί με τον ερχομό των Χριστουγέννων.Αυτό συμβαίνει γιατί  κατά το 18ο αιώνα οι ταχυδρόμοι,που έφερναν τις χριστουγεννιάτικες κάρτες στους Βρετανούς,φορούσαν  κόκκινο γιλέκο και τους αποκαλούσαν "κοκκινολαίμηδες".

Κάνοντας βολτούλες στη γειτονιά μας,είδα λάμψη , γιορτινές προετοιμασίες και είπα να κάνω κάτι.
Λινάτσα το υλικό μου,όχι από κάποιο εμπορικό,απλά αγόρασα ένα σακί για ελιές.Είναι πιο σκληρή,αλλά κάτι κατάφερα.
Τα πουλάκια με ταλαιπώρησαν ιδιαίτερα στο ράψιμο-με το χέρι έγινε- δεινοπάθησαν τα δάχτυλά μου από τα τσιμπήματα.Τα φτερά έγιναν με σπάγγο και έριξα μερικές πινελιές μεταλλικών ακρυλικών και πατίνας.

Το καδράκι σε τελάρο για κέντημα-την ιδέα την είχα δει στην Ευγενία,στο Κορίτσια από σπίτι.
Πέρασα πρώτα gesso και μετά ζωγράφισα το μικρό κοκκινολαίμη.Έβαψα και το τελάρο με ασημί,μεταλλικό ακρυλικό για να ταιριάζει στο θέμα.

Σε χαμηλούς τόνους

Οι χαμηλοί τόνοι μ΄αρέσουν σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μου,αρκεί να μη με πειράξεις.Τότε ανεβαίνουν πολύ....
Το ίδιο και στη ζωγραφική,αν και δεν μπορώ να τους πετύχω πάντα.Λίγο χρώμα περισσότερο και πάνε....

Σ΄αυτές τις ακουαρέλες προσπάθησα να κρατήσω αυτό που μ΄ αρέσει,αν και κάπου κάπου μου ξέφυγαν.

Οι καινούριες μου ακουαρέλες,τις αγόρασα από το ταξίδι στην Αθήνα και είμαι πολύ ευχαριστημένη.Πολύ καλύτερη ποιότητα από τις προηγούμενες.

Ένα κινέζικο σετάκι,δώρο από ταξίδι της φίλης μου Μαρίας στην Κίνα-πάντα με σκέφτεται.

Σας αφήνω και εύχομαι καλή εβδομάδα σε όλες!
Μανιταράκια,η σημερινή συγκομιδή του άντρα μου.

Τα βρίσκουμε στις ρίζες κουμαριών κάτω από πεύκα και έχουν υπέροχα χρώματα,αλλά πολύ καλύτερη, γεύση-είναι μια εξαιρετική νοστιμιά!.Αυτός ο υγρός καιρός ευνοεί πολύ την ανάπτυξή τους και όλοι εδώ γνωρίζουν τα μέρη,όπου φύονται,όπως και τις  φαγώσιμες ποικιλίες.
Τα έπλυνα καλά κάτω από τρεχούμενο νερό,τα έβαλα για λίγο σε νερό,που έβραζε και έτοιμα για τον καταψύκτη.Ήταν περίπου 2 κιλά.

Μια βολτούλα στη φύση μαζί

Μαζί χεράκι χεράκι με το μικρούλη Άγγελο βγήκαμε μια βολτούλα στη φύση-όχι πολύ μακριά-μόλις πίσω από το σπίτι μας.
Καλά καταλάβατε,είχαμε επίσκεψη-έκπληξη!Κατέφθασε ο εγγονός μας για λίγες ημέρες και πάλι χάθηκα,αφού του αφιερώνομαι αποκλειστικά.
Βλέπετε,άρχισε πια να ενδιαφέρεται για τα δαχτυλοκουκλάκια,που είχα φτιάξει.Λίγη βοήθεια χρειάζεται μόνο,για να τα βάλει στα δαχτυλάκια του.

Προχωρήσαμε στον αγροτικό χωματόδρομο και στην πρώτη στροφή μια άλλη άποψη της θάλασσας.

Γεμάτος ο τόπος από ελιές,πράσινος ακόμη ο καρπός περιμένει να τον μαζέψουν.

Όμορφα χρώματα στη φθινοπωρινή φύση με τους καρπούς της,αυτά δεν ξέρω πώς λέγονται-μήπως γνωρίζετε;

Οι μυρτιές γεμάτες με τα μωβ μπιλάκια τους-γευτήκαμε ,ναι και ο μικρός και μαζέψαμε για να κάνουμε λικεράκι.Αν θέλετε τη συνταγή,θα ανατρέξετε στο  aromacooking στη στήλη  "πόσιμα ελιξήρια".

Κι άλλοι κατακκόκινοι καρποί,ούτε αυτούς τους γνωρίζω κι ας ζω μέσα στη φύση.

Τα τελευταία λιγοστά βατόμουρα ήταν νοστιμότατα.

Μαζέψαμε και μερικά βελανίδια για παιχνίδι και για διακόσμηση.
Ήθελα να κόψω και μερικά φθινοπωρινά κλαδιά,αλλά ο μικρός ήθελε αγκαλίτσες,γιατί στην επιστροφή ο κατήφορος έγινε, μικρός μεν,αλλά απότομος ανήφορος.Καρότσι δεν πήραμε,γιατί ο δρόμος έχει ανωμαλίες.

Νάτο,παρκαρισμένο ακόμη στο μπαλκόνι έχει γίνει η χαρά των γατιών.

Δυο εκθέσεις και μια ταινία

 Φίλες μου,γεια σας!Καλή εβδομάδα!

Μια εβδομάδα στην Αθήνα και πάλι επιστροφή στο σπιτάκι μου και στις συνήθεις δραστηριότητες.Εξοντωτικοί οι ρυθμοί της πόλης,με κουράζουν πια, μου αρέσει η ηρεμία και ησυχία του χωριού.
Μέσα σε μια εβδομάδα έπρεπε να χωρέσουν όλα όσα είχα να κάνω.Μέσα σ΄αυτά επισκέφθηκα δυο εκθέσεις-ευχαριστώ Άννυ,που το προγραμμάτισες!

Η πρώτη στο μουσείο Φρισύρα του Θανάση Μακρή-Μια αναδρομή
Ένα αποτύπωμα της μακρόχρονης ζωγραφικής πορείας του,που χαρακτηρίζεται από την άνεση που ο ζωγράφος κινείται μεταξύ διαφόρων θεμάτων:
γυμνά,τοπία,πορτρέτα,σκηνές καθημερινής ζωής.
Με πινελιές λιτές,δωρικές γίνεται σχεδόν αφαιρετικός και με το χρώμα "χτίζει" τα έργα του.

Πέρασα αρκετή ώρα μπροστά από τα πρόσωπα παρατηρώντας τις πινελιές,που με εντυπωσίασαν.

Η θάλασσα και τα τοπία του περισσότερο αφαιρετικά με υπέροχους χρωματισμούς.

Δεύτερη επίσκεψη στο ίδρυμα Θεοχαράκη για την έκθεση του Γιάννη Παρμακέλη-Άλογα και αναβάτες.
Ο ακαδημαϊκός και διακεκριμένος γλύπτης παρουσιάζει 60 γλυπτά,επιτοίχια και σχέδια της περιόδου 2000-2012.
Σχέδια γεωμετρικά χωρίς λεπτομέρειες και σχηματοποιημένη απόδοση των ανατομικών λεπτομερειών.

Υλικά όπως αλουμίνιο,πλεξιγκλάς,πλαστικό,μάρμαρο γίνονται γλυπτά εντυπωσιακά,μα

και τα σχέδιά του ήταν εξαιρετικά.

Τέλος θέλω να αναφερθώ στην ταινία "Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι" του Σμαραγδή.
Μια βιογραφική ταινία για τη ζωή του Ιωάννη Βαρβάκη,που εστιάζει στα πιο σημαντικά γεγονότα της ζωής του.
Πειρατής στο Αιγαίο,μετά τη φυλακή στην Τουρκία φτάνει στην αυλή της Μ. Αικατερίνης,από εκεί απλώνεται στην Κασπία,γίνεται μεγάλος,πλούσιος και τρανός  και επιστρέφει στην επαναστατημένη πατρίδα την περίοδο της εμφύλιας διαμάχης.
Από πειρατής ευεργέτης για να καταλήξει-όπως τόσοι σε τραγικές στιγμές της Ελλάδας-σε ένα ανάρμοστο τέλος.
Η ταινία μου άρεσε και μόνο για το θέμα της αξίζει να τη δει κάποιος-η σκηνοθεσία -προσωπική εκτίμηση- ηταν καλύτερη στο "El  Greco"-οι ηθοποιοί ουδέτεροι με εξαίρεση τον Σεμπάστιαν Κοχ,που ξεχώρισε για το πάθος  που της δίνει.
Ένας υπέροχος ηθοποιός,ίσως τον έχετε δει στην ταινία "Οι ζωές των άλλων".

Νησιά

Εδώ το φως,εδώ γιαλός-χρυσές,γαλάζιες γλώσσες

στα βράχια ελάφια πελεκάν,τα σίδερα μασάνε *

Η στεριά που βουτά και υψώνει αυχένα

ένα λίθινο άλογο που ιππεύει ο πόντος

οι μικρές κυανές φωνές μυριάδες

η μεγάλη λευκή κεφαλή Ποσειδώνος.**

Θάλασσα θάλασσα στο νου στην ψυχή και στις φλέβες μας θάλασσα.

Εμείς το σπίτι μας το χτίσαμε στη θάλασσα

Εσύ που κλαις το θάνατο

δε μας γνωρίζεις

Η θάλασσα δεν κλαίει

Τραγουδάει.***

Τα γνωστά  ξύλα της θάλασσας μικρά και μεγάλα έγιναν νησιά.....

Και ψηλά πολύ πάνω απ΄τα κύματα

έστησε τα χωριά των βράχων.

Εκεί σκόνη έφτανε ο αφρός****

* Ρίτσος:Δεκαοχτώ λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας

**/**** Οδυσσέας Ελύτης: Άξιον Εστί

*** Ρίτσος:Το εμβατήριο του ωκεανού



 UPDATE:

 Φίλες μου χάθηκα αρκετές ημέρες μα οι ιώσεις της εποχής πρόλαβαν και μ΄επισκέφθηκαν.Βέβαια ξέρω ποιος τις φέρνει στο σπίτι-ο άντρας μου,λόγω δουλειάς έχει ανοσία και μια ίωση ,ενώ είναι κάτι ανεπαίσθητο για εκείνον,για μένα την καημενούλα πάντα πιο δύσκολα -α παπα,δε θέλω ν΄αρρωσταίνω....
Αρκετές μέρες ταλαιπωρούμαι,δεν πέρασε πλήρως,μα είμαι καλύτερα.
Με συγχωρείτε,που δεν  απάντησα στα σχόλιά σας και δεν σας επισκέφθηκα.
Θα λείψω κάποιες ημέρες στην Αθήνα,μόλις συνέλθω αναχωρώ κι έτσι πάλι θα απουσιάσω.

Θα τα πούμε στην επιστροφή μου.

Ο ΠΑΓΩΤΑΤΖΗΣ ή νοσταλγίας συνέχεια

   Το θερμό καλοκαιράκι μας είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τα παγωτά.
Το παραδοσιακό βανίλια-ξυλάκι ή το χωνάκι βρίσκεται στις αναμνήσεις όλων, που στην παιδική μας ηλικία τα γευτήκαμε και τα απολαύσαμε.

Από το Μάιο, κυρίως όμως από το κλείσιμο των σχολείων,οι γειτονιές γεμίζουν από παιδιά,γέλια, φωνές και παιχνίδια.
Τότε κάνει την εμφάνισή του ο πλανόδιος παγωτατζής με το τρίτροχο ποδήλατο-αυτή την εικόνα έχω στις αναμνήσεις μου-και αρχίζει να διαλαλεί τη δροσερή πραμάτεια του στις γειτονιές.

ΕΒΓΑ παγωτάααα....,έβγααααα!

Το ποδήλατο έχει ήδη φτάσει στη γειτονιά,έχει σταματήσει στην άκρη του δρόμου σ΄ένα πλάτωμα των χωραφιών και περιμένει....
Δεν περνάει λεπτό και τα παιδιά,συνεννοημένα λες,ξεπροβάλλουν και τρέχουν προς το μέρος του:
κοριτσάκια με φιόγκους,κοτσίδες,κοτσιδάκια,αγόρια με κοντά παντελονάκια,ξυπόλητα τα πιο πολλά,κοντοκουρεμένα ή με ξυρισμένο κεφάλι.

Κυκλώνουν τον παγωτατζή,τα κέρματα σφιχτά στην παλάμη κι αρχίζουν τις παραγγελιές:
βανίλια,φυστίκι,σοκολάτα......

Στη γειτονιά μας ερχόταν δυο φορές την εβδομάδα. Τη μια ο Μήτσος με το ξυλάκι βανίλια ή σοκολάτα και την άλλη ο Ιάσονας με παγωτό χωνάκι και μεγαλύτερη ποικιλία στις γεύσεις.
Ποτέ δε θα ξεχάσω τη γεύση της κρέμας-βανίλιας,ακόμη ψάχνω να τη γευτώ στα παγωτά,αλλά κανένα δεν έχει πια αυτό το άρωμα-σα συνθετικά φαντάζουν τα σημερινά.

 Οι φωτογραφίες είναι από το ίντερνετ,ενώ ηεπιλογή της εταιρείας δεν έγινε για διαφημιστικούς λόγους,αλλά γιατί αυτή κάλυπτε τότε την αγορά-στην περιοχή μας,που θυμάμαι.

Παίζω,παίζεις,παίζει .... παίζουμε

Mε το άνοιγμα των σχολείων μ΄έπιασε μια γλυκιά νοσταλγία για εκείνα τα αλησμόνητα χρόνια,που γεμίζαμε τα προαύλια  με τις δικές μας φωνές και τα παιχνίδια μας.
Σήμερα τα παιδιά ,με φορτωμένο το πρόγραμμά τους από λογής εξωσχολικές δραστηριότητες όλο και αραιότερα βρίσκουν χρόνο για παιχνίδια και μάλιστα ομαδικά σε αυλές, δρόμους και αλάνες.
Παιδί και παιχνίδι  δυο λέξεις,που η ετυμολογία τους μας δείχνει πόσο δεμένες είναι μεταξύ τους.

Το παιχνίδι και μάλιστα το ομαδικό μετά την ηλικία των 3 ετών αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ανάπτυξης του παιδιού,που από τη φύση του έχει ανάγκη να ερευνήσει,να δοκιμάσει καινούρια πράγματα,να κινηθεί ελεύθερο.Το βοηθάει να αναπτυχθεί σωματικά και νοηματικά.

Είναι πέρα από ζωτική ανάγκη ο μόνος τρόπος εξερεύνησης και μάθησης.

Μέσα από το παιχνίδι το παιδί κοινωνικοποιείται,εκφράζεται,επικοινωνεί.Αισθάνεται χαρά,αγάπη,πόνο,μαθαίνει την άμιλλα και πώς να αντιμετωπίζει δυσκολίες και να τις ξεπερνά.

Γνωρίζει τη ζωή.

Αλήθεια,θυμάστε τα παιχνίδια των παιδικών μας χρόνων;

Κρυφτό,κυνηγητό,κουτσό,τυφλόμυγα,κολοκυθιά,μέλισσα-μέλισσα,μήλα,τσιλίκι,μπίλιες(γκαζάκια),σπασμένο τηλέφωνο,αμπάριζα,κλέφτες κι αστυνόμοι,ένα λεπτό κρεμμύδι,η μικρή Ελένη,βασιλιά-βασιλιά,το δαχτυλίδι,στρατιωτάκια ακούνητα,αμίλητα,αγέλαστα .........

Μ΄αυτή τη νοσταλγία έφτιαξα μερικές ακουαρέλες με κάποια από εκείνα τα παιχνίδια της τρυφερής μας ηλικίας.