Ομίχλη και βροχή

Ο βαρύς καιρός και η αντάρα απλώνεται σιγά σιγά και σκεπάζει τον τόπο.Αγναντεύω τη θάλασσα,μαύρα βαριά παραπετάσματα σύννεφων την καλύπτουν.Θα ανέβουν προς το χωριό ,δε θ΄αργήσουν.Όλα θα γίνουν τοπίο θολό,τοπίο στην ομίχλη.

Αφήνομαι να κοιτάζω το λευκό,να τυλίγει τον ορίζοντά μου.

¨Η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι------ρίχνει το λευκό της πέπλο πάνω στα τείχη,που γύρω μας χτίζει η ζωή"

Κι έρχεται η βροχή λυτρωτική,νερό καθάριο σαν τα παιδικά δάκρυα,

να ξεπλύνει όσα μεσ΄στην ψυχή φωλιάζουν.

Κουτάλες

Ας αρχίσουμε με λεξιλόγιο:
κουτάλα=μεγάλο κουτάλι για σερβίρισμα υγρών φαγητών ή για ανακάτεμα φαγητού.

Μεταφορικά= η κουτάλα της πολιτικής,με την οποία οι εκάστοτε εραστές της εξουσίας αναμένουν, ανακατεύοντας το καζάνι του κρατικού μπεζαχτά,της μίζας και της ρεμούλας, να αρπάξουν από τα επερχόμενα.Πάντα δε σχεδιάζουν λύσεις,που θα ικανοποιούν με ένα ξεροκόμματο τον κόσμο,αλλά η κουτάλα θα παραμένει εσαεί στους αφέντες.

Είμαι πολύ θυμωμένη και βγάζω την αγανάχτησή μου για τα τεκταινόμενα στην πατρίδα μας-ένα Ο Χ Ι βρε παιδιά,ποιος θα βρεθεί να βροντοφωνάξει σήμερα;Πού είναι ο λαός,κοιμάται;Δε βγάζω τον εαυτό μου απ΄έξω.

.................................................................................................................................................

Ο πρόλογος ήταν για να δείτε τις ξύλινες κουτάλες μου,που έκανα με decoupage.

Συγνώμη αν παραφέρθηκα και έμπλεξα πολιτική,κουτάλες και decoupage-ένα κουβάρι τα έκανα όλα,μα μήπως έτσι δεν είναι τα πράγματα.Τώρα ποιος θα βρεθεί να το κόψει;

Γατόνια

Αυτά είναι τα γατόνια της γειτονιάς,που έχουμε υιοθετήσει-τα αγαπώωωωω,είναι γλυκούλια,παιχνιδιάρικα,σκανταλιάρικα.
Παλιότερα είχαμε τη δική μας γατούλα στο σπίτι-τη Μάγια,τον Ορφέα,τη Λουκρητία,τον Οράτιο-μαζί μας κοιμόντουσαν,δλδ στα πόδια των κοριτσιών και όταν ήθελαν να βγουν έξω,πήγαιναν στην πόρτα και περίμεναν.Όλα τα γατάκια μας δηλητηριάστηκαν,εκτός από τη Μάγια,που κάποιος τη σκότωσε με αυτοκίνητο.
Είναι φοβερό να χάνεις το ζωάκι σου,γι΄αυτό τώρα πια προσέχω τώρα τις γατούλες,που έρχονται στην αυλή μας.Πάντα ένα πιατάκι φαγητό περιμένει.
Τρία αδελφάκια,γεννήθηκαν το καλοκαίρι που λείπαμε και η μαμά-γατούλα διάλεξε την αυλή μας να τα γεννήσει.Τη φροντίδα τους ανέλαβε ο άντρας μου,να ταίζει τη μαμά,που θήλαζε,εγώ αραιά φεύγω μακριά από τη θάλασσα.Επιστρέφοντας έγινε η καθημερινή μου φροντίδα μαζί με τη Φρίντα μας.

Έχουν τελειώσει το φαγητό,σειρά έχει η μανούλα.Παραδόξως στα μικρά αρέσει η ξηρή τροφή,στη μαμά το φαγητό της Φρίντας και η ξηρή.Τη μανούλα την είχαμε από μικρούλα να τριγυρίζει στα πόδια μας,να τρώει το φαγάκι που της έδινα και μάλλον γι΄αυτό μας διάλεξε να φροντίσουμε τα μωρά της.Από την αρχή μας άφησε να τα πλησιάσουμε,να τα πάρουμε αγκαλίτσα.

Δεν είναι γλυκούλια;

Να περάσετε ένα όμορφο Σ/Κ!!!

Η παλέτα μου

Από την ημέρα που είδα την παλέτα της Μαρίας ήθελα οπωσδήποτε να φτιάξω και τη δική μου.Σκέφτηκα το θέμα,επιθυμούσα να χρησιμοποιήσω επιτέλους κι εκείνο το ριζόχαρτο με νότες - μου άρεσε τόσο,όταν το είδα στο βάζο ,που έφτιαξε η Χαρά.Ζήλεια;Ίσως,καλοπροαίρετη και εποικοδομητική όμως,έτσι κορίτσια;
Ξέρετε,κάποια στιγμή έχεις τα υλικά,αλλά κολλάς,δεν μπορείς να βρεις ένα θέμα-τότε χρειάζεται το έναυσμα....
Να,τι έκανα:αρχικά την έβαψα και στη συνέχεια κόλλησα το ριζόχαρτο ,όπως κάνουμε στο decoupage.Αφού στέγνωσε ,άπλωσα με σπάτουλα γύρω της πάστα (structure paste).Πάλι περίμενα να στεγνώσει,επιτάχυνα τη διαδικασία με πιστολάκι μαλλιών και άρχισα τη ζωγραφική.
Τέλος,αφού πέρασα την πάστα με κερί,έβαλα το βερνίκι,για προστασία στο χαρτί και την πάστα.

Εδώ πιο κοντινό στην κιθάρα , το τριαντάφυλλο και τις πινελιές που ζωγράφισα.

Κορίτσια,ευχαριστώ για την ιδέα!Το κομμάτι αφιερωμένο με αγάπη!

Ένα κομμάτι πέτρα

Μια πέτρα τι ενδιαφέρον μπορεί να έχει;Ένα αδρανές κομμάτι ύλης είναι,που την πετάμε,ενίοτε σπάμε τζάμια ή κεφάλια,όπως όταν είμαστε μικροί.
Κ ι όμως ένα μεγαλύτερο κομμάτι πέτρας ξεχασμένο σε μια γωνιά,πεταμένο κι άχρηστο με προκαλεί να τού αλλάξω μορφή και χρήση,να το κάνω ένα μικρό πίνακα.Είναι λίγο άβολο να κρεμαστεί,γι΄αυτό το ακουμπώ σε διάφορα μέρη του σπιτιού:πάνω ή πλάι στο τζάκι,σ΄ένα τραπεζάκι ν΄ακουμπάει στον τοίχο ή όπου αλλού θέλετε...
Πέτρες Καρύστου είχαμε χρησιμοποιήσει για το στρώσιμο της αυλής και τα υπόλοιπα τα στοιβάξαμε σε μια άκρη στο πίσω μέρος της αυλής.Από κει αντλώ κυρίως το υλικό μου.

Αυτό το "καλωσόρισμα"περίμενε μισοτελειωμένο από το περσινό καλοκαίρι,μα φέτος μέσα στα τρεξίματα κατάφερα να το τελειώσω.

Πολύ μικρότερη τούτη η ίδια πέτρα,τη στόλισα με πιο ψυχρά,χειμωνιάτικα χρώματα.

Στην παραλία ανακάλυψα σ΄ένα οικόπεδο πέτρες από έργα του δήμου μας,που έγιναν πριν μερικά χρόνια.Πήρα μερικά κομμάτια,δυστυχώς τα μεγαλύτερα ήταν δύσκολο,γιατί βρίσκονταν στο κάτω μέρος, κάτι θα σκεφτώ κάποια στιγμή,άλλωστε δεν τα χρειάζονται πια.

Έφτιαξα αυτές τις μικρές ζωγραφιές,εκμεταλλεύτηκα το χρώμα της πέτρας-μπεζ-άφήνοντας σε μερικά σημεία να φαίνεται το χρώμα της.

Άφησα τελευταίο αυτό το κομμάτι,το αγαπώ ιδιαίτερα.Είναι αρκετά μεγάλο,το έφτιαξα πριν μερικά χρόνια .Η φωτογραφία είναι από κινητό,τότε δεν είχα φωτογραφική και μόλις άρχιζα το blogging.

Όνειρα...............

Έλειψα αρκετές μέρες και επιστρέφοντας βρήκα να με περιμένει μια πρόσκληση για παιχνίδι από τη νεαρή φίλη Μαριάννα.

Πρέπει να μιλήσουμε για ανεκπλήρωτα όνειρα-ούτε να τα μετρήσω δεν μπορώ,πάντα ήμουν ονειροπαρμένη.Πολλά ξεθώριασαν με τα χρόνια,άλλα θάφτηκαν και δεν τολμούν να προβάλουν,τα περισσότερα ήταν νεανικές φαντασιώσεις,που γρήγορα τις αντικαθιστούσαν άλλες κι άλλες-κάτι το ανικανοποίητο το είχα και στα όνειρα.



Για να δούμε τι μπορώ να θυμηθώ από τα περασμένα:



*Μου άρεσαν τα παραμύθια και πάντα γινόμουν μια ηρωίδα τους.Φανταζόμουν πως πάντα ήμουν η καλή,η όμορφη η ευτυχισμένη,η μιζέρια δεν είχε τόπο να σταθεί στα όνειρά μου.



*Ένα πράγμα που ονειρευόμουν, ήταν τι θα κάνω στη ζωή μου,αλλά ανάλογα με τα ερεθίσματα άλλαζα σχέδια,πετούσα το παλιό ξεφτισμένο όνειρο για κάτι πιο λαμπερό.Πάντως ό,τι κι αν ήταν αυτό είχε σαν επίκεντρο εμένα,τόσο εγωκεντρική ήμουν,μοναχοπαίδι βλέπετε.



*Δεν μπορώ να πω ότι δε σκεφτόμουν το γάμο και τη μητρότητα,άλλωστε τα πρότυπα στα χωριά αυτά ήταν και με την ευκαιρία θέλω να ευχαριστήσω τη μαμά μου εκεί ψηλά,που στα δικά της όνειρα πρώτο απ΄όλα είχε τις σπουδές μου.Ήθελα πολλά παιδιά,μου έλειπαν τα αδέρφια,ακόμη και ονόματα είχα βρει-ε,ξέρω τι λέτε μόνο δυο έκανες...


*Μεγαλώνοντας ήθελα να ζωγραφίζω,δεν ήξερα για σχολές και σπουδές,όμως πού να ρωτούσα,ταμπού για τη μικρή μας κοινωνία.Έτσι ένα καινούριο όνειρο άρχισε να πλάθεται σιγά σιγά:θα πάω στη Νομική,θέλω να γίνω δικαστικός.Στη σχολή πήγα και κάνω-τρόπος του λέγειν τώρα-αυτό που πιο πολύ δεν ήθελα,δικηγόρος,το μισώωωωωω....

Στο δρόμο μας πάντα έρχεται η στιγμή της επιλογής και αν από την απόφασή σου είσαι ευτυχισμένη,δεν κοιτάς πια πίσω,έτσι τα άφησα όλα και κοίταξα μπροστά,τα δικά μου αγαπημένα πρόσωπα

Με την προτροπή της Μαριάννας-keep dreaming-συμφωνώ,ποτέ δεν έπαψα να ονειρεύομαι,έστω κι αν η πραγματικότητα κι η ζωή με επαναφέρουν γρήγορα στη γη.

Δεν επιλέγω,όποιος θέλει μπορεί να παίξει.

Reflets dans l'eau

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!

Να περάσετε ένα όμορφο,φθινοπωρινό Σαββατοκύριακο!